Kayakla 3 haftada Doğu Anadolu – Ağrı Dağı (3)


                                                                                                                            benim emektar kayaklarım


Umarım bu yazı bu sıcak günlerde biraz olsun
içinizi serinletir:-)

 

Erzincan’dan sonraki yolculuğumuz Doğubayazıt
ve Ağrı Dağına devam ediyor. Ağrı Dağı dağcılıkta Türkiye sınırları içinde
zorluk açısından gelinecek en son nokta olmasa bile, en azından en yüksek noktadır.
Ağrı Dağı’na Yıldırım Beyazıt Öztürk ile çıkmayı planlarken, son anda bizim
firmanın 3’ü kadın 5 İsviçreli müşterisinin rehberliğini yapma görevini alıyoruz
üstümüze. İsviçrelilerin nasıl dağcı olduklarını bilmiyoruz, ancak iyi kayakçı olduklarından
da eminiz, çünkü Avusturya ve İsviçre geleneklerine göre bir bu ülkelerde
birine kayak yapmasını bilip, bilmediğini sormak bile hakaret olarak kabul
edilir. İşin kısası, Avusturya’da ve İsviçre’de kayak yapmasını bilmemek ayıp sayılıyor:-)

                                                                           Ağrı Dağının 5.137 metrelik heybeti

Doğubayazıt’ta son hazırlıklarımızı yapıyoruz,
yemek alışverişi, İsviçrelilerin izin işlemleri, vs.. Yıldırım dağ mihmandarı,
bende dil rehberi görevini üstleniyorum. Bir gece otelde kaldıktan sonra, sabah
erkenden eşyaları minibüse yüklüyoruz ve tozlu, toprak yollardan Eli Köyüne
gidiyoruz. Eşyaları burada atlara yükleyip yola koyuluyoruz. Kamp eşyaları ve
bizim şahsi eşyalarımız için 6 tane at devreye tutuyoruz. Biz ise sadece küçük
sırt çantalarıyla yürüyoruz.

                                                                                      Malzemeler atlara yükleniyor


Ben 7 yıldan bu yana Ağı Dağına tırmanırım ve son
7 yılda bu dağda bu kadar kar görmedim. Mart, Nisan ve Mayıs ayında kar sınırı
genellikle 2.900 metre
irtifada olur ve ana kampımızı sürekli buraya kurarız. Ancak bu yıl 2.650
metrede bile 70 santim kadar kar vardı ve atlar buradan yukarıya çıkamadı.
Kampı buraya kurmaya karar veriyoruz. Çadır yerleri açmak için 1 saat kadar
küreklerle çalışmak zorunda kalıyoruz. Ve nihayet kampı kuruyoruz.


                                                                               Kamp yerinde bile 70 santim kar


Bundan sonra
da bir buçuk metre yüksekliğinde, yarım metre eninde kardan bir duvar inşa
ediyoruz. Üzerine elimizdeki tüm içecekleri diziyoruz. İsviçreliler gelirken ev
yapımı sert içkiler getirmişler, bunları da diziyoruz sıraya. Bir buz kazmasını
bunların yanına diktikten sonra da barımızın adını koyuyoruz: “Kazma Bar”:-)


                                                                                                           “Kazma bar”

                                                                                                  Dağcı kardan adam


İşin
eğlencesine kaçıyoruz ve bir de kardan adam yapıp, üzerini dağcılık malzemesi
ile süslüyoruz. Akşam yemeğine kadar bir şey içiyoruz. Akşam güneşin batmasıyla
birlikte hava soğumaya başlıyor. İsviçreliler içkiyi fazla kaçırmış olacaklar
ki, yemekten sonra erkenden yatıyorlar. Biz Yıldırım ve Ali abi ile yemek
çadırında sohbet edip, Yıldırım’ın cep telefonundan türküler dinliyoruz.

“Abi”, diyor Yıldırım, “bu türküler bizim için
derlenmiş. Baksana, dağlarımız neredeyse bütün türkülerde işlenmiş.”

Doğru bir tespitti bu, türkülerimizde
âşıkların kavuşmasına engeldir dağlar. İnsanların saygı duyduğu, yüce, aşılmaz
engellerdir dağlar. Biz Yıldırım’la
Ağrı
dağında ilk zamanlar kendimizce müzik yapardık
kamplarda. Yıldırım o kadife sesiyle türkü söyler, ben ney üfler, o zamanlar
bizimle beraber çalışan Kamil de bağlama çalardı. Bazen de onun o güzel sesini
sade olarak dinler ve enstrümanlarımız bile onu dinlerdi. Neredeyse hiç
uyumadan tırmanışa gittiğimiz faaliyetlerimiz olmuştu türküler uğruna. Çadıra
giderken termometreye bakıyorum, eksi 12 derece. İşte şimdi soyunup, o buz gibi
uyku tulumuna girmek insana ölüm gibi geliyordu. Kar yağmaya başlıyor. Henüz
yatmamış olan Ali abiye sesleniyorum: “Ali abi, aman biralar, onları dışarıda
bıraktık, içeriye al da donmasınlar:-)

Sabah hava pek iç açıcı değil. Bayan dağcı arkadaşımız
İsmet Erzincan’dan Antalya’ya dönmüş, bize günde üç kez Ağrı Dağının 3.000,
4.000 ve 5.000 metrenin dört günlük hava raporunu veriyordu. Bu hizmeti nereden
mi alıyoruz? Birilerinin işine yarar diye yazıyorum: www.snow-forecast.com diye
bir web sitesi var, buradan saat, saat güncel hava raporunu alınabiliyor. Kaç metre
irtifada, kaç santim kar yağacağını bile bildiriyorlar:-)

                                                                                           4.000 metrede kar yağışı

Bize lazım olan 3 gündü ve havanın açık olduğu
sadece üçüncü gün, o da sadece yarım gün olarak açık veriliyordu. Havada küçük
bir değişme olacak olsa, zirve şansımız asgariye iniyordu.

Yıldırım’la ince hesap işine dalıyoruz.
“Yıldırım ne dersin, adamlar sağlamsa sıkı dağcıysalar, ben de onları ikna
etsem de yarın zirveyi buradan denesek?” Yıldırım hiç düşünmeden cevaplıyor: “Bana
göre hava hoş, abi, vur kaç yaparız, güzel olur!” İlk gün hedefimiz irtifa
uyumu için 4.000 metreye çıkmak ve ardından kayarak ana kampa inmek. Rutin
işler yapılıyor, biepslerin kontrolü, fok derileri kayakların altına
yapıştırılıyor ve Yıldırım ile önden sıra, sıra iz açarak yükseliyoruz. Yabancı
dağcılardan 50’sine merdiven dayamış Simone isimli bir kadın çok güçlü ve arada
sırada iz açmak için önümüze geçiyor.



                                                                           İnerken kar harika, ancak görüş kötü


Kar yükseliş için çok zorlu, kayaklar her
adımda yaklaşık 40 santim kadar batıyor. Birçok yabancı grupla kayaklı tırmanış
yapmıştık geçmişte, ancak bu grup toplu olarak hem çok iyi bir uyum içinde, hem
de çok güçlü, yorulmak nedir bilmiyordu. Saatte 600 metre irtifa alıyorduk
ve neredeyse hiç mola vermeden 3 saate kalmadan hedefimize ulaştık. Görüş
mesafesi çok iyi olmadığından ve taze yağan kar da üstünü örttüğünden, birkaç
gün önce yukarıdan gelmiş bir çığın üzerinden yükseldiğimizi sonradan fark ettik.
İkimizin aklından aynı şey geçiyor: “İyi ki kampta kimse yokmuş!” Çığın boyutu
korkunç, henüz Ağrı Dağında görülmemiş uzunlukta bir çığ bu. “Olurda yarın gece
kampta kalmamız gerekirse, kampı nereye kuracağız?” diye soruyor Yıldırım.
“Orada kurmayacağımız kesin” diyorum ve gülüyorum. Biraz mola verdikten sonra
inişe geçiyoruz. Kar bir harika, o kadar güzel bir toz kar var ki, kayarken
kayaklar görünmüyor bile. İsviçreliler müthiş bir teknikle kayıyorlar. Bizde
çok iyi kayakçı olmamıza rağmen, bize ufak tefek hatalarımızı söyleyip, bunları
düzeltmemizi sağlıyorlardı (zaten ben hayatımda kayak dersi almadım ve kayağı
pistte değil, Ağrı dağında öğrendim. Ve öğrendiğim her şeyi de yabacı
dağcılardan öğrendim
J). Bir saatlik kayak keyfinden sonra
doğru “Kazma Bar” da buluşuyoruz
🙂

                                                                                                       Kampa inerken

 

Akşam yemekte ben “vur kaç” konusunu açıyorum.
İsviçreliler dünden razıymış meğer. Karar alınıyor, gece 4’te zirve için yola çıkıyoruz.
Ali abi bizden çok seviniyor, çünkü üst kampa çık, kamp kur, eksi 20’lerde
yemek yap, geçekten akıllı bir insanın yapacağı iş değil. Kendi aramızda
kullandığımız bir terim vardır zaten bizim: “Alpinizm mazoşizmdir!”

 

Çok yorucu bir gün olacağını biliyoruz, ama
karşılığında da şansımız yaver giderse, zirveyi Yıldırım’ın deyimiyle “vurup
kaçağız”, hem de ayni gün Doğubayazıt’ a kadar kaçmak kaydıyla:-)

 

Gece Ali abinin kahvaltısından sonra yola
çıkıyoruz. Hava bulutlu ama, bulutlar yükselmeye eğilimli. Snow-forecast.com’un
raporu tutacak gibi. Ali abiye talimat veriyorum. Ben yukarıdan aradığımda
atçıları çağıracak ve indiğimizde kampı toplayıp, hemen Doğubayazıt’a ineceğiz.
Gecenin karanlığında tırmanışa başlıyoruz.


                                                                   Henüz hava aydınlanmadan yola çıkıyoruz


Hızımız çok iyi, ancak yükselmemiz
gereken irtifa için birçok tecrübeli dağcı bile tek kelimeyle ‘delilik’ der.
Tam tamına 2.500 metre
yükselmemiz gerekiyor. Hem de oksijenin gitgide azaldığı bir yükseklikte,
üstelik kar yumuşak olduğundan, çok yorucu şartlar altında. Zaman, zaman hava
kar atıyor, ama umutlu bir şekilde devam ediyoruz. Şansımıza hava çok sakin,
rüzgâr yok. Yukarıda rüzgâr ve tipi yoksa görüş olmadan da çıkabileceğimizi
biliyoruz. Bunun için de yine teknolojiye güveniyoruz. Hem Yıldırım’da, hem
bende GPS var. 4.700 metreye yükseldiğimizde ise hava iyiden iyiye açıyor.


                                                                                                                               Yükseldikçe hava açılıyor


                                                             Büyük zorluklara rağmen büyük keyif alıyoruz


Ancak korkunç bir yorgunluk başlıyor, adımlar ağırlaşıyor. Son 400 metreyi
yükselmek tam bir saat sürüyor. Zaman, zaman bize iz açarken yardımcı olan
Simone bile son 1.000 metrede iz açmaktan vazgeçiyor ve bana ikide bir
Yıldırımın ne kadar güçlü bir dağcı olduğundan söz ediyor.


                                                                                                 4.700 metrelerdeyiz

                                                                                                            4.800 metre


Ve 7 saatten az bir
zamanlık bir tırmanış sonunda zirveye ulaşıyoruz. Yabancılar çok bitkin
düşüyorlar. Ama bunun asıl sebebi, irtifa uyumu olmadan yükselmeleri, çünkü bana
göre bu 5 İsviçreli benim bugüne kadar Ağrı Dağında en güçlü gruptu. Ve zaten
daha önce biz de tek parçada bu kadar büyük bir irtifa farkını geride bırakmamıştık.

                                                                                Yıldırım ve müşterilerimizden biri

 

Zirvede biraz dinlendikten sonra asıl macera
başlıyor. Çıkışta umursamadığımız bazı yerlerden geçmek bizi ciddi, ciddi
düşündürüyordu. Ağrı Dağının en dik yerleri 4.400 ile 4.700 metre arasındaki
bölümlerdir, özellikle kar bol olduğu zaman düz bir duvarı andırır bu bölümler.
Buraya geldiğimizde karın ne kadar derin olduğunu kestiremiyor ve bol, bol
kayakların altlarını çiziyorduk. Ve bazen çığ düştü, düşecek. Artık Yıldırım
ile sıra, sıra risk alıyorduk. Bazen Yıldırım o Anadolu duygusallığı ile sıra
bana geldiğinde “Abi senin iki tane çocuğun var, dur, önce ben gireyim bu
kulvara” diyerek riski kendi üstüne almaya çalışıyordu. Ben de gülümseyerek ona
“tamam” deyip, ondan önce davranarak, kulvara dalıyordum. Ancak İsviçreliler
bizi endişelendirecek kadar yorgun düşmüştüler. O müthiş kayak yapan insanların
gücü öylesine tükenmişti ki, artık “bitsin bu işkence” der durumdaydılar ve
kayak stilleri acemi kayakçılara dönüşmüştü. Dönüşlerine bile kar sapanı usulü
dönüyorlardı. Birçok yerde çığ riskinden dolayı klasik rotamızdan sapıp, farklı
yerlerden inmek zorunda kalıyorduk. Aşağılarda kar mükemmel olmasına rağmen,
İsviçreliler kayaktan zevk alamıyorlardı ve kampa ulaşmaktan başka bir şey
düşünemiyorlardı. Biz her şeye rağmen zevk alarak kayıyorduk.


                                                                                         Kampa kalan son metreler


Nihayet kampa
ulaştığımızda Simone’ye göz kırparak takılıyorum:”Hani İsviçreliler çok iyi
kayakçıydı?” Simone gülerek batonuyla üstüme yürüyor. Ali abi daha biz gelmeden
kampı toplamış, bir tek bizim “Kazma Bar” ayakta duruyor. Gidip “barımızda” başarımızı
kutluyoruz. İçkilerin ardından Doğubayazıt’a iniyoruz. Öyle korkunç bir
yorgunluk çöküyor ki üstümüze, akşam yemeğini bile iştahsız yiyerek, erkenden
yatıyoruz.

                                 Bazen kayak üstünde, ama at fırsatını bulunca da kaçırmıyorumJ

 

Sabah grup ile birlikte Van’a geçiyoruz ve
dinleniyoruz. Akşam güzel bir yemeğin ardından Halay barda doyasıya
eğleniyoruz.

 

Sabah Yıldırım’la vedalaşırken birden aklıma
birşey geliyor: “Daha önce Türkiye’den kayakla 8.000’lik dağa çıkan var mı
hiç?”

“Bildiğim kadarıyla yok, abi, niye sordun?”

“O zaman hazırla kendini, hemen sponsor aramaya
başlayalım çünkü gideceğimiz dağa bizim maddi gücümüz yetmez, Eylül 2010’da Cho
Oyu dağına gidiyoruz (dünyanın altıncı yüksek dağı, 8.200 metre). Hem de
kayakla!”

“İnşallah” derken, Yıldırım’ın gözlerine bir ışıltı geliyor.

 

Böylece 3 haftada kayakla Anadolu gezisini
kazasız, belasız, büyük bir keyif alarak tamamlamıştık.

 

Bu yaz günlerinde içinizi biraz olsun
serinletmiş olabilmek dileğiyle …

 

Sevgilere,

Yüksel Yılmaz

11 yorum

  • erenyetkin dedi ki:

    Yüksel Abi, senden ve Yıldırımdan da böyle bir tırmanış beklenirdi. Zorlu ve zorlu olduğu kadar da deli kuvveti isteyen bir tırmanış. Ki zaten senin daha önceden yaptığın tırmanışlar, Yıldırım’ın Eli köyünden Ağrı Zirve’ye direk tırmanışı gibi tırmanışlar da böylesine ağır tırmanışların kapısını açmıştır, ne de olsa deneyimin önceliği büyüktür dağlarda. Seninle de, Yıldırım ile de olan tırmanışlarımdan sonra tek şunu söyleyebilirim, bu ülkede sizden başka kimsenin kayaklı bir 8000’lik tırmanışını başarıyla yapabileceğini sanmıyorum. Siz bu yetiye, bu güce sahipsiniz umarım maddi açıdan da sıkıntı çekmez ve biran önce sponsorluk alırsınız. Yolunuzun açık olması dileğiyle…

  • rome_o dedi ki:

    ilk iki yazının devamı olan bu yazı veya macera diyelim gerçekten insanı harekete geçiriyor. Gerçi ben bırak tırmanmayı düz yolda yürüken zorlanıyorum 🙂 kazma bar süpermiş :))

  • YukselYilmaz dedi ki:

    Sevgili Eren, yorumun için teşekkürler, ben de Yıldırım’ın söylediği tek kelimeliyi söyleyebilirim sadece: “inşallah”:-)

  • maliho dedi ki:

    ekip olmak, güven ve dayanışmayının çok güzel sergilendiği bir macera, kazma bar bana da uydu, rakı ve kavunu düşünebiliyormusunuz bu tepelerde:) superr

  • YukselYilmaz dedi ki:

    Abi Rakı neyse de, kavun donar diye düşünüyorum. Onu aşağıda yesek?:-))

  • maliho dedi ki:

    çok güldüm, tabii ki olur Yüksel’ciğim, bir akşam gerçekten rakı kavun yapsak

  • moyiss dedi ki:

    yahu böylesine kıskandırırcasına maceralarını anlatan başka binrotalı görmedim ;))) sevgili yüksel, iyi hoş dağ tepe durmadan tırmanıp bizim göremediğimiz cesur olamadığımız noktalardan bakıyorsun da dünyaya bu kadar da ballandıra ballandıra anlatılmaz ki (: kalemine sağlık, sen döyl yazdıkça biz zevkle okuycaz.

  • necatiekm dedi ki:

    Geziden ziyade maceranızı bastan beri takip ettim. Son kısım gercekten nefes kesiciydi, fotoğraflar da harika! Tsk. ederim

  • mountainprince dedi ki:

    nefis bir macerayi bir solukta okuyup bitirdim,yazin bu yakici sicaginda sizinle oralarda hissettim kendimi,cho oyu plani harika,umarim en kisa zamanda sponsor bulursunuz,bizede bi seyler duserse elimizden geleni yapariz,sizin gibi guclu ve kalbinin derinliklerine dag sevgisi kazinmis arkadaslarin bayragimizi cho oyu nun zirvesine kayakla tirmanip dalgalandirmalarindan gurur duyariz .sponsor olabileceklerinde gurur duyacagindan eminim.yazilarinizi sabirsizlikla bekliyorum….sevgilerimle

  • Zeynep dedi ki:

    Bu sıcak hava da yazın çok güzel geldi keyifle ve imrenerek okudum.8000’lik tırmanışı başarıyla yapabileceğini eminim umarım biran önce sponsorluk alırsınız.

  • gulliblecow dedi ki:

    iyiki okudum ya bu yazı serisini yüksel abi ben senin dünyanın çatısına yolculuğunla tanımştım şimdi yıldırım abiyi ve ismet…(abla) da tanıdım.ha ali abi de var:)))bir de şöför neydi unuttum ismini ama senin biraları unutmuyor:)çok güzeldi beni de yanınıza alın desem size yük taşısam sadece sizi dinlesem dağları izlesem gözlerim mutlulukdan nemlense neyse çok duygusal oldu:)bu arada ben de bu yaz ağrı dağına çıkıcam ama çıkış izni için vali beyin izni olması gerekliymiş.abi çok sağolun teşekkürler…::::::).

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

*

*